

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۹۱
زاهد که نبرد هیچ سود ای ساقی
آن زهد نبود مینمود ای ساقی
مردانه درآ مرو تو زود ای ساقی
کاندر ازل آنچه هست بود ای ساقی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به زهد و ریاکاری اشاره میکند و میگوید که زاهد حقیقی کسی است که سودی نمیبرد. او از ساقی میخواهد تا به دنبال ظواهر و زهد بیهوده نرود و از او میخواهد که به حقیقت وجود بپردازد، زیرا آنچه در ازل بوده، همان است که اکنون نیز وجود دارد. در واقع، مولانا به مهم بودن عمق معرفت و حقیقت بالاتر از ظواهر میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
