

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۹۳
سرسبزی باغ و گلشن و شمشادی
رقاص کن دلی و اصل شادی
ای آنکه هزار مرده را جان دادی
شاگرد تو میشوم که بس استادی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و سرسبزی باغ و گلشن اشاره میکند و از شادی و نشاطی که این زیباییها به دل میدهند سخن میگوید. او از خداوند به عنوان منبع حیات و جانپرور یاد میکند و ابراز تمایل میکند که شاگرد او باشد تا از علم و حکمتش بهرهمند شود. این ابراز علاقه و ارادت به استاد، نشاندهندهٔ جستجوی معنای عمیق زندگی و شکوفایی روحی در فرد است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
