

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۹۴
سرمستم و سرمستم و سرمست کسی
می خوردم و می خوردم و از دست کسی
همچون قدحم شکست وانگه پرکرد
آخر ز گزاف نیست اشکست کسی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در حال توصیف حالتی از مستی و شیدایی است که ناشی از عشق و دلبستگی به کسی دیگر است. او به طور مکرر از مینوشد و در حالتی غرق در احساسات، خود را در دنیای عواطف و سرگردانی مییابد. در نهایت، او به این درک میرسد که این حال و هوای شیرین ممکن است به خاطر شکست عشقی یا درد و رنجی از جدایی باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
