

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۹۵
سوگند همی خورد پریر آن ساقی
میگفت به حق صحبت مشتاقی
گر باده دهم به شهری و آفاقی
عقلی نگذارم به جهان من باقی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: ساقی در این شعر به دوری از عقل و کمال اشاره دارد و با سوگند بر حق، میگوید که اگر بادهای به کسی بدهد، دیگر عقل خود را در این جهان باقی نمیگذارد. او بر این باور است که در صحبت و حال نوشیدن، عشق و شوق انسانها را تحت تأثیر قرار میدهد و عقل را کنار میگذارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
