

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۰۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۰۳
عاینت حمامة تحاکی حالی
تبکی و تصیح فوق غصن عالی
او ناله همیکرد و منش میگفتم
مینال بر این پرده که خوش مینالی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به تصویر پرندهای مینگرد که بر فراز درختی ناله میکند و حالتی از اندوه را نمایش میدهد. او در دل آن پرنده شعری سروده وبه شنیدن نالههایش توجه کرده و به زیبایی آن اشاره مینماید. در واقع، این شعر نمادی از بیان دلتنگی و شوقی عمیق است که در تحت عنوان ناله و زاری پرنده با احساسات شاعر پیوند میخورد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
