رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۱۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۱۷
گر داد کنی درخور خود داد کنی
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی
گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به رابطه‌ای عاطفی اشاره می‌کند که در آن یاد کردن از یکدیگر اهمیت دارد. او بیان می‌کند که اگر به دیگران توجه و محبت کنند، در واقع به خودشان نیز لطف کرده‌اند. همچنین نشان می‌دهد که یاد کردن واقعی، ارزش و احساسی عمیق‌تر از صرف گفتن دارد و باید به طور واقعی و درخور شخص باشد. شاعر احساس می‌کند که در یادآوری دیگران، باید صداقت و عمق وجود داشته باشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.