

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۱۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۱۸
گر درد دلم به نقش پیدا بودی
هر ذره ز غم سیاه سیما بودی
ور راه به سوی گوهر ما بودی
هر قطره ز جوش همچو دریا بودی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عمق درد و غم خود اشاره میکند و بیان میکند که اگر این درد به وضوح قابل مشاهده بود، هر ذرهای از آن شبیه سیاهی و غم میبود. او همچنین میگوید که اگر راهی به سوی گوهر وجودیاش وجود داشت، هر قطره از اشک او به عظمت دریا میرسید. در اینجا، احساسات عمیق و غمانگیز شاعر به خوبی بیان شده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
