

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۲۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۲۹
گرنه حذر از غیرت مردان کنمی
آن کار که دوش گفتهام آن کنمی
ور رشک نبودی همه هشیاران را
بیخویش و خراب و مست و حیران کنمی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان عشق و وابستگی عمیق خود به محبوب میپردازد. او به غیرت و احساسات مردانه اشاره میکند و تأکید میکند که هیچ چیز نمیتواند او را از عشق به محبوبش بازدارد. همچنین، او میگوید که اگر حسادت وجود نداشته باشد، همه انسانها میتوانند در غم و حیرت عشق غرق شوند. در این حالت، شاعر خود را در وضعیت مستی و حیرانی از عشق توصیف میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
