

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۶۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۶۴
من دوش به کاسهٔ رباب سحری
مینالیدم ترانهٔ کاسهگری
با کاسهٔ می درآمد آن رشک پری
گفتا که اگر کاسه زنی کوزه خری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حال و هوای شبانهاش اشاره میکند که در آن بر سر کاسه رباب ناله میزند و ترانهای میخواند. صدای زیبا و دلنشین کاسه، او را به یاد چهرهای زیبا و دلربا میاندازد. این چهره به او میگوید که اگر کاسه را به صدا درآوری، باید کوزهای برای خود بخری، که نشان از کمبود و نیاز و درخواست دارد. این شعر عواطف عاشقانه و عرفانی را به تصویر میکشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
