

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۶۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۶۵
من ذره بدم ز کوه بیشم کردی
پس مانده بدم از همه پیشم کردی
درمان دل خراب و ریشم کردی
سرمستک و دستک زن خویشم کردی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تحولی عمیق در وجودش سخن میگوید. او از ذرهای حقیر و کوچک به مقام والایی دست یافته و خود را در نزد معشوق بهطور شگفتانگیزی تغییر یافته مییابد. معشوق با محبت و زیباییاش دل او را آرام کرده و او را سرمست و شاداب کرده است، به گونهای که احساس میکند به چیزی فراتر از خود رسیده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
