

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۷۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۷۳
نومید نیم گرچه ز من ببریدی
یا بر سر من یار دگر بگزیدی
تا جان دارم غم تو خواهم خوردن
بسیار امیدهاست در نومیدی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به رغم ناامیدی از جدایی یار، همچنان به عشق و غم آن شخص وابسته است و هرگز نمیتواند از احساساتش رها شود. او بیان میکند که حتی اگر یار دیگری بیابد، عشق اولیهاش را فراموش نخواهد کرد. با این حال، در دلش امیدهایی نهفته است که در دل این ناامیدی وجود دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
