

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۷۷
وقف است مرا عمر در این مشتاقی
احسنت زهی طراوت و رواقی
من کف نزنم تا تو نباشی مطرب
من می نخورم تا تو نباشی ساقی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان احساس عمیق خود نسبت به معشوق میپردازد و میگوید که عمرش صرف عشق و تمنا شده است. او با تحسین به طراوت و زیبایی معشوق اشاره میکند و تأکید دارد که بدون حضور معشوق نه میخواهد به جشن بپردازد و نه از شراب بنوشد، چرا که این لحظات بدون او معنایی ندارند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
