رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۸۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۸۲
هرشب که به بنده هم‌نشین می‌افتی
چون نورِ مهی که بر زمین می‌افتی
من بندهٔ چشمِ مستِ پُرخوابِ توام
آن‌دم که چنان و این‌چنین می‌افتی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از حضور و تأثیر عشقی وصف‌ناپذیر سخن می‌گوید که همچون نوری ملایم بر زندگی‌اش می‌تابد. او با احساس مسحورکننده‌ای به معشوق خود نگاه می‌کند و می‌گوید که همچون ماهی که نورش بر زمین می‌افتد، عاشق در خواب زیبای معشوق سیر می‌کند. احساس متعهدانه و شگفت‌آور او نسبت به معشوق و اثرات آن بر روح و جانش در این ابیات تجلی می‌یابد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.