

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۹۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۹۹۳
یکدم غمِ جان دار! غمِ نان تا کی؟
وز پرورشِ این تنِ نادان تا کی؟
اندر رهِ طبل اشکم و نای و گلو
این رنج ز نخ به ضربِ دندان تا کی؟
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به غم و نگرانیهای زندگی روزمره اشاره میکند و از ناتوانی انسان در تأمین نیازهای اولیه چون نان و سلامت شکایت دارد. او به تکرار رنجهای ناشی از این دغدغهها میپردازد و میپرسد که تا کی باید با این دردها دست و پنجه نرم کرد. در نهایت، شاعر از عمق احساساتش سخن میگوید و به تداوم دردهای ناشی از این شرایط اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
