

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۰۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۰۱
ای لعل و عقیق و در و دریا و درست
فارغ از جای و پای بر جا و درست
ای خواجهٔ روح و روحافزا و درست
دیر آمدنت رواست دیرآ و درست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ستایش و وصف معشوقی میپردازد که او را با کلمات زیبایی نظیر لعل، عقیق، دریا و روح وصف میکند. او به معشوق میگوید که انتظارش طولانی شده و این تاخیر را با وجود زیباییها و حالات مثبتش قابل قبول میداند. حال و هوای شعر بیانگر عشق و اشتیاق شاعر به معشوق است که با صراحت به آن اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
