

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱
ای در سر زلف تو پریشانیها
واندر لب لعلت شکرافشانیها
گفتی ز فراق ما پشیمان گشتی
ای جان چه پشیمان که پشیمانیها
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و زیبایی معشوق اشاره میکند و از زلفهای پریشان و لبهای شیرین او سخن میگوید. او میگوید که معشوق در فراق او پشیمان شده است، اما در حقیقت، عشق و حسرتهای ناشی از فراق در وجود او باقی مانده است و این احساسات به پشیمانی بدل نمیشوند. در نهایت، شاعر به این نکته میپردازد که عشق و دلتنگی از جنس پشیمانی نیستند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
