

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۳
این گرمابه که خانهٔ دیوانست
خلوتگه و آرامگه شیطانست
دروی پریی، پری رخی پنهانست
پس کفر یقین کمینگه ایمانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به توصیف گرمابهای میپردازد که آن را محلی برای دیوانهگی و آرامش شیطان میداند. او اشاره میکند که در دل این مکان، زیبایی نهفته و روحی پریرخ پنهان است. در نهایت، شاعر به رابطه بین کفر و ایمان اشاره میکند و میگوید که شک و doubt همواره در کمین یقین قرار دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
