

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۴
این مستی من ز بادهٔ حمرا نیست
وین باده به جز در قدح سودا نیست
تو آمدهای که بادهٔ من ریزی
من آن باشم که بادهام پیدا نیست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به حالت مستی خود اشاره میکند و میگوید که این مستی ناشی از باده معمولی نیست، بلکه ریشه در چیزی عمیقتر و معنوی دارد. او از معشوق میخواهد که به او باده دهد، اما در عین حال به این نکته اشاره میکند که واقعاً بادهاش در دسترس نیست و در حقیقت، حال او فراتر از یک حالت معمولی است. در اینجا، باده نماد معرفت و عشق عمیق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
