رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۶
این نعره عاشقان ، ز شمع طرب است
شمع آمد و پروانه خموش ، این عجب است
اینک شمعی که برتر از روز و شب است
بشتاب تو جان ، که شمعِ دل جان طلب است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و شور و شعف آن اشاره می‌کند و معانی عمیق عشق را به تصویر می‌کشد. او از شمع به‌عنوان نماد عشق یاد می‌کند که برتر از زمان و مکان است و توجه پروانه‌ها را به خود جلب می‌کند. در اینجا، درخواست به تیزی زودتر بودن در پیوستن به عشق و دل‌باختگی را به تصویر می‌کشد، چرا که این شمع، دل عاشقان را می‌طلبد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.