

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۷
این همدم اندرون که دم میدهدت
امید رسیدن به حرم میدهدت
تو تا دم آخرین دم او میخور
کان عشوه نباشد ز کرم میدهدت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دوستی و همدمی اشاره میکند که در درون انسان حضور دارد و همواره به او امید و آرامش میبخشد. این همدم، با هر نفسی که میکشد، انسان را به یاد معشوق و مقصد نهایی میاندازد. شاعر تأکید میکند که تا آخرین دم زندگی، این عشق و نعمت از درون او پدیدار خواهد بود و باید بر آن تکیه کرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
