

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۲
با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت
با تو سخن مرگ نمیشاید گفت
جان طالب منزلست و منزل مرگست
اما خر تو میانهٔ راه بخفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به این نکته اشاره میکند که زندگی کوتاه و گذرا است و در این زمان محدود، ارتباط عمیق با جان و حقیقت وجود مهم است. در این رباعی، اشاره به آن دارد که جان انسان در جستجوی منزلگاه است، اما در میانه راه زندگی، زود به خواب و غفلت فرو میرود. این غفلت از حقیقت، مانع از درک عمیق از مرگ و زندگی میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
