

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۲۵
با دل گفتم که دل از او جیحونست
دلبر ترش است و با تو دیگر گونست
خندید دلم گفت که این افسونست
آخر شکر ترش ببینم چونست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر با دلش سخن میگوید و به او میفهماند که معشوقش مانند رود جیحون زیبا و دلنشین است، اما در عین حال، رفتار او را ترش و متفاوت میبیند. دلش به این نگرانی پاسخ میدهد که شاید این احساسات تنها فریب و افسون هستند و در نهایت آرزو دارد که طعم شیرین معشوق را در حقیقت بچشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
