

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۰
با شب گفتم گر بمهت ایمانست
این زود گذشتن تو از نقصانست
شب روی به من کرد و چنین عذری گفت
ما را چه گنه چو عشق بیپایانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی با شب صحبت میکند و از او میپرسد اگر ایمانی به زیباییاش دارد، چرا اینقدر زود ناپدید میشود. شب در پاسخ توضیح میدهد که ناپایداریاش به اعتبار نقص خود نیست و بیدلیل نیست که شب میگذرد، زیرا عشق بیپایان وجود دارد که آن را فراموش نمیکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
