

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۵۰
بگرفت دلت زانکه ترا دل نگرفت
وآنرا که گرفت دل غم گل نگرفت
باری دل من جز صفت گل نگرفت
بیحاصلیم جز ره حاصل نگرفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به احساسات دل و محبت اشاره میکند. او میگوید که دلش به دلیل عدم پاسخگویی طرف مقابل غمگین و نگران شده است. در ادامه بیان میکند که او تنها دارای دل شاد و بیدرد مثل گل است و در نهایت از بیحاصلی زندگیاش ابراز ناکامی و حسرت میکند. به طور کلی، مضمون شعر حول ناکامی در عشق و جستجوی آرامش میگردد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
