رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۸۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۸۱
جانی و جهانی و جهان با تو خوش است
ور زخم زنی زخم سنان با تو خوش است
خود معدن کیمیاست خاک از کف تو
هرچند که ناخوشست آن با تو خوش است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از ارتباط عمیق و رضایتمندی خود از وجود محبوب سخن می‌گوید. او با تأکید بر اینکه حتی در زخم‌ها و مشکلات نیز حضور محبوب موجب خوشحالی و آرامش است، به ارزش والای محبوب اشاره می‌کند. شاعر همچنین از صفات بی‌نظیر محبوب یاد می‌کند و به اثر مثبتی که او بر زندگی و جهان دارد، تأکید می‌ورزد. در نهایت، وجود محبوب را به عنوان معدن طلا و گنجینه‌ای ارزشمند در زندگی خود می‌داند، که هرچند بعضی اوقات ممکن است ناخوشایند به نظر آید، اما باز هم با وجود او احساس خوشی دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.