

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۸۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۸۲
حسنت که همه جهان فسونش بگرفت
دردِ حسدِ حسود چونش بگرفت
سرخیِ رخت ز گرمی و خشکی نیست
از بس عاشق که کشت خونش بگرفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به زیبایی محبوبش اشاره میکند که تمام جهان را مجذوب خود کرده است. حسودان به جای لذت بردن از جمال او، به حسد دچار میشوند و این حسد، خود را به آنها میچشاند. سرخی چهره محبوب نه به دلیل وضعیت جوی، بلکه به خاطر عشق عمیق و تأثیر آن بر روح آنهاست، که بیانگر شدت محبت و تألم عاشق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
