

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۸۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۸۴
چشمی دارم همه پر از صورت دوست
با دیده مرا خوشست چون دوست در اوست
از دیده دوست فرق کردن نه نکوست
یا دوست به جای دیده یا دید خود اوست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و دوستداشتن اشاره دارد و بیان میکند که چشمهایش پر از تصویر دوست است. او این احساس را زیبا میداند و از تفکیک میان دیدن دوست و خود، ابراز ناراحتی میکند. در واقع، شاعر به وضعیت خاصی از محبت اشاره میکند که در آن، بین دوست و دیدن او تفاوتی نمیبیند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
