

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۹
ای آنکه گرفت شربت از مشرب ما
مستی گردد که روز بیند شب ما
ای آنکه گریخت از در مذهب ما
گوشش بکشد فراق تا ملهب ما
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به کشش و جذبهای که شربت عشق و معرفت او دارد، اشاره میکند. او میگوید کسی که از این شربت بهرهمند شود، دچار مستی و سرمستی میشود و در عوض کسی که از مذهب و اعتقادش دوری کند، دلتنگ و بیقرار باقی میماند. به نوعی، شاعر به اهمیت عشق و ارتباط با معارف الهی و عرفانی تأکید میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
