

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۰
با عشق روان شد از عدم مرکب ما
روشن ز شراب وصل دائم شب ما
زان می که حرام نیست در مذهب ما
تا صبح عدم خشک نیابی لب ما
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به بیان تأثیر عشق و اتصال به معشوق میپردازد. شاعر از حالتی میگوید که در آن جان او از نبود و عدم به زندگانی و پویایی میرسد. اشتیاق و شیرینی این وصال، روح او را از تاریکی و سردی صبح عدم دور میکند و به تجربهای خوشایند و پایدار تبدیل میشود. عشق و شراب وصل در این شعر به عنوان منابع حیات و نشاط معرفی شدهاند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
