رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۹۲
حاشا که دلم ز شب‌نشینی سیر است
یا ساقی ما بی‌مدد و ادبیر است
از خواب چو سایه عقل‌ها سر زیر است
فردا ز پگه بیا که امشب دیر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از شب نشینی و لذت آن سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که دلش هرگز از این شب نشینی سیر نشده است. او به ساقی اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که در این شب بدون کمک و درک صحیح نمی‌توان به درستی از زیبایی‌ها بهره‌برد. همچنین اشاره می‌کند که هنوز زمان برای بیداری و تجربه وجود دارد و از مخاطب می‌خواهد که به محفل شبانه بیاید، زیرا امشب فرصت مناسبی است که ممکن است دیر شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.