

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۹۳
خاک قدمت سعادت جان من است
خاک از قدمت همه گل و یاسمن است
سر تا قدمت خاک ز تو میرویند
زان خاک قدم چه روی برداشتن است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و ارادت خود به محبوب میپردازد. او از خاک قدم محبوب به عنوان نشانهای از سعادت و خوشبختی خود یاد میکند و میگوید که این خاک، مایهای است برای رویش گلها و عطرها. در نهایت، شاعر تأکید میکند که با وجود این عشق عمیق، هیچگاه از قدم محبوب خود فاصله نخواهد گرفت.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
