

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۹۶
خورشید رخت ز آسمان بیرونست
چون حسن تو کز شرح و بیان بیرونست
عشق تو درون جان من جا دارد
وین طرفه که از جان و جهان بیرونست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به زیبایی و درخشش محبوب خود اشاره میکند و میگوید که عشق او فراتر از کلمات و توصیفهاست. به رغم اینکه عشقش در عمق جان او وجود دارد، اما این احساس را نمیتوان به آسانی در قالب کلمات بیان کرد. شاعر از تفاوت میان زیبایی ظاهری و عمق عشق و احساس میگوید، که در عین حال که درونی و عمیق است، از دنیای بیرون مستقل است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
