

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۱۲
در کوی غم تو صبر بیفرمانست
در دیده ز اشک پرتو حرمانست
دل را ز تو دردهای بیدرمانست
با این همه راضیم سخن در جانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به بیان احساسات خود از غم و دوری محبوب میپردازد. او بیان میکند که در کوی غم، صبر بیحسابی وجود دارد و چشمانش از اشکهای حرمان پر شده است. دل او از دردهای بیپایان رنج میبرد، اما علیرغم این همه رنج و عذاب، از اینکه عشق و سخن محبوب در جان اوست، راضی و خشنود است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
