

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۱۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۱۴
در مرگ، حیاتِ اهل داد و دین است
وز مرگ، روانِ پاک را تمکین است
آن مرگ لقاست، نی جفا و کین است
نامرده همی میرد و مرگش این است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به مفهوم مرگ و حیات در چارچوب دین و اخلاق میپردازد. او میگوید که مرگ برای اهل ایمان و دیانت به معنای تحقق حیات واقعی است و بر پاکی روان تأکید میکند. این مرگ، که به لقاء خدا اشاره دارد، نه تنها درد و رنج نیست، بلکه آغازی بر زندگی دیگری است. بنابراین، حتی انسانهای مرده نیز ممکن است با مرگ حقیقی خود، به زندگی بهتری دست یابند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
