

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۲۰
دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست
اما دل و معشوق دو باشند خطاست
معشوق بهانه است و معبود خداست
هرکس که دو پنداشت جهود و ترساست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دوگانگی در وجود انسان اشاره میکند و میگوید که در حالت جسمانی و ظاهری، داشتن دو دست، دو پا و دو چشم طبیعی است. اما در دنیای عشق و معنویت، تصور داشتن دو معشوق یا معبود نادرست است. معشوق حقیقی فقط خداوند است و هر کسی که بر این دوگانگی اصرار ورزد، از حقیقت دور شده و به گمراهی میافتد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
