رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳۱
دل یاد تو کرد چون طرب می‌انگیخت
والله که نخورد آن قدح را و بریخت
دل قالب مرده دید خود را بی‌تو
اینست سزای آنکه از جان بگریخت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی حال و هوای عاشقانه و اندوهگینی را به تصویر می‌کشد. شاعر از دلی سخن می‌گوید که به یاد معشوق به وجد آمده، اما در عین حال احساس می‌کند که بدون وجود او، دلش مانند قالبی مرده است. او به طور صریح بیان می‌کند که این حال زاده‌ی جدایی و بگریختن از جان است، و دلش در نبود معشوق نمی‌تواند طراوت و زندگی را تجربه کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.