رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳۲
دور است ز تو نظر بهانه اینست
کاین دیدهٔ ما هنوز صورت بین است
اهلیت روی تو ندارد لیکن
چون برکند از تو دل که جان شیرین است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به فاصله‌ای که میان او و معشوق وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که دیدن زیبایی معشوق برای او بسیار دشوار است. او بیان می‌کند که بینایی او قادر به درک عمق زیبایی و حقیقت وجود معشوق نیست. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که دل او به خاطر عشق به معشوق از این فاصله و غم رنج می‌برد، زیرا جان او به حضور معشوق وابسته است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.