

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳۳
دوش از سر لطف یار در من نگریست
گفتا بیما چگونه بتوانی زیست
گفتم به خدا چنانکه ماهی بیآب
گفتا که گناه تست و بر من بگریست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به احساس عمیق وابستگی به یار اشاره میکند. یار به او میگوید که چگونه میتواند بدون او زندگی کند و شاعر از لحاظی نادرست، چون ماهی بی آب، خود را توصیف میکند. در پی این گفتوگو، یار به خاطر حال او به گریه میافتد و نشان از رابطه عاطفی و دردناک آنها دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
