

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۳۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳۹
روزی که مرا به نزد تو دورانست
ساقی و شراب و قدح و دورانست
واندم که مرا تجلّی احسانست
جان در تن من چو موسیِ عِمرانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به لحظهای اشاره میکند که به نزد دوست و معشوقش میرسد و آنجا را مملو از شادی و نعمت میبیند. او از وجود ساقی و شراب و قدح در آن لحظه سخن میگوید و از دلایل خوشحالیاش، تجلی احسان و لطف الهی را یادآور میشود. در نهایت، حس زندگی در وجودش را با مثال موسی نسبت به عمران بیان میکند، که نشاندهنده ارتباط عمیق روح و جان او است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
