رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۴۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۴۴
زان می مستم که نقش جامش عشق است
وان اسب سواری که لجامش عشق است
عشقِ مهِ من کارِ عظیمی است و لیک
من بندهٔ آنم که غلامش عشق است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف عشق می‌پردازد و آن را به عنوان نیرویی مست‌کننده و قدرتمند معرفی می‌کند. او می‌گوید که می که در دست اوست، از عشق برمی‌خیزد و عشق را همچون سوارکاری با لجامی ویژه در نظر می‌گیرد. در نهایت، شاعر خود را بنده و غلام عشق می‌داند و تأکید می‌کند که واقعیت عمیق عشق را می‌ستاید.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.