رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۴۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۴۵
سرسبز بود خاک که آبش یار است
خاصّه خاکی که ناطق و بیدار است
این خاک ز مشاطهٔ خود بی‌خبر است
خوش بی‌خبر است از آنکه زو هشیار است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی به زیبایی خاک و سرسبزی آن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که خاکی که آبی برایش وجود دارد، شکوفا و زنده است. همچنین به خاکی که در خواب و بی‌خبری است، پرداخته می‌شود و درcontrast با آگاهی و هوشیاری اشاره می‌کند. شاعر به تضاد میان آگاهی و بی‌خبری در این خاک زندگی می‌پردازد و تنوع حالتی که می‌تواند وجود داشته باشد را به تصویر می‌کشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.