

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۴۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۴۶
سر سخن دوست نمیارم گفت
دریست گرانبها نمیارم سفت
ترسم که بخواب دربگویم سخنی
شبهاست که از بیم نمیارم خفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از احساس ترس و احتیاط خود در گفتن سخنانی دربارهٔ دوست سخن میگوید. او بیان میکند که موضوعی که برایش ارزشمند است را نمیتواند به آسانی بیان کند، چرا که نگران است در خواب ناخواسته چیزی بگوید که نباید. این نگرانی او را در شب بیدار نگه داشته و آرامش را از او سلب کرده است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
