

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۵۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۵۱
سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشت
در عالم حسن آب زلف تو نداشت
هر چند که لاف آبداری میزد
پیچید بسی و تاب زلف تو نداشت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و جذابیت خاص زلف معشوق اشاره میکند. او با مقایسه زلف معشوق با سنبل و سر عقاب، برتری و بینظیری آن را در عالم زیبایی توصیف میکند. هر چند که برخی دیگر ادعای زیبایی میکنند، اما در نهایت زلف معشوق تاب و جاذبهای دارد که هیچ چیز دیگری نمیتواند به پای آن برسد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
