رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۵۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۵۳
شاهی که شفیع هر گنه بود برفت
وانشب که به از هزار مه بود برفت
گر باز آید مرا نبیند تو بگوی
کو همچو شما بر سر ره بود برفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به رحلت و غیاب شخصیتی اشاره می‌کند که به عنوان شفیع و مرشد در نزد او و دیگران بود. او از رفتن این شخص در شب خاصی یاد می‌کند که به اندازه‌ای با ارزش و زیبا بود که هیچ شب دیگری به پایش نمی‌رسد. حالا شاعر یادی از آن شخصیت می‌کند و از غیبت او غم و اندوه دارد، و خالی بودن جای او را در زندگی‌اش حس می‌کند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.