

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۵۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۵۸
عاشق نبوَد آن که سبُک چون جان نیست
شب همچو ستاره گرد مه گردان نیست
از من بشنو، این سخنِ بهتان نیست
بیباد و هوا رقص علَم امکان نیست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، مولانا به واقعیات عشق و ویژگیهای آن میپردازد. او بیان میکند که عاشق واقعی مانند جان، سبک و آزاد است و نمیتواند بدون عشق به حرکت و رقص درآید. همچنین تأکید میکند که بدون عشق و شوق، وجود و امکان زیبا شدن ممکن نیست. این شعر به جذابیت و ضرورت عشق در حیات انسانی اشاره دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
