

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۵۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۵۹
عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکست
چون شیشه شکست کیست کو داند بست؟
گر هست شکستهبند آن هم عشق است
از بند و شکست او کجا شاید جست؟
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، مولانا بیان میکند که عشق قدرتی دارد که توبه را مانند شیشه میشکند. وقتی شیشه شکسته میشود، دیگر راهی برای ترمیم آن وجود ندارد. حتی اگر کسی بخواهد درد و زخمهای ناشی از این شکست را ترمیم کند، تنها عشق میتواند به درمان آن بپردازد. در واقع، شکسته شدن و بندگی ناشی از عشق، اجتنابناپذیر است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
