

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۶۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۶۲
عشق تو چنین حکیم و استاد چراست
مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست
بر عشق چرا سوزم اگر او خوش نیست
ور عشق خوش است این همه فریاد چراست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به چگونگی عشق و تأثیرات آن اشاره میکند. او در مییابد که عشق باید حکیمانه و زیبا باشد، اما از خود میپرسد که چرا این عشق اینگونه است. همچنین، او با تردید احساس میکند که اگر عشق خوشایند نیست، پس چرا باید بسوزد، و در عوض، اگر عشق خوش است، چرا اینقدر فریاد و هیاهو وجود دارد. در نهایت، شاعر به تناقضات و معماهای عشق اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
