

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۶۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۶۷
عمریست که جان بنده بیخویشتن است
و انگشتنمای عالمی مرد و زن است
برخاستن از جان و جهان مشکل نیست
مشکل ز سر کوی تو برخاستن است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به احساس جدایی و بیهویتی خود اشاره میکند. او عمرش را سپری کرده و در پی یافتن خود است، اما میداند که رهایی از دنیا و مشکلات آن آسان است؛ بلکه مشکل و چالش واقعی در ترک محبت و یاد توست. او از ارتباط عمیقاش با معشوق سخن میگوید که به او اجازه نمیدهد از این عشق فاصله بگیرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
