

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۷۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۷۴
گر دامن وصل تو کشم جنگی نیست
ور طعنهٔ عشقت شنوم ننگی نیست
با وصل خوشت میزیم و میگریم
وصلی که در او فراق را رنگی نیست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به عشق و وصال معشوق اشاره میکند و بیان میکند که اگر به وصال او برسد، مشکلی وجود نخواهد داشت و از شنیدن طعنههای عشق شرمنده نخواهد شد. او در احساس خود در لحظههای وصال میخندد و میگرید؛ زیرا وصالی که در آن فراق وجود ندارد، برایش ارزشمند است. این شعر به زیبایی تجربههای شدید عشق و حالتهای متضاد آن را توصیف میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
