

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۷۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۷۳
گر جملهٔ آفاق همه غم بگرفت
بیغم بود آنکه عشق محکم بگرفت
یک ذره نگر که پای در عشق بکوفت
وان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر بیان میکند که عشق حقیقی میتواند انسان را از تمامی غمها و مشکلات دنیوی رها کند. حتی اگر تمام آفاق پر از غم باشند، کسی که به عشق پایبند باشد، در آرامش خواهد بود. او اشاره میکند که عشق توانایی تبدیل یک ذره به جهانی بزرگ و وسیع را دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
